پس از آن غروب رفتن اولین طلوع من باش

من رسیدم رو به آخر تو بیا شروع من باش

شب و از قصه جدا کن چکه کن رو باور من

خط بکش رو جای پای گریه های آخر من

اسمتو ببخش به لبهام بی تو خالیه نفسهام

قد بکش رو باور من زیر سایبون دستام

خواب سبز رازقی باش عاشق همیشگی باش

خسته ام از تلخی شب تو طلوع زندگیم باش

من پر از حرف سکوتم خالیم رو به سقوطم

بی تو و آبیه عشقت تشنه ام کویر لوتم

نمی خوام آشفته باشم آرزوی خفته باشم

تو نذار آخر قصه حرفمو نگفته باشم

پس از آن غروب رفتن اولین طلوع من باش

من رسیدم رو به آخر تو بیا شروع من باش

                                 

                          

عشق يعني مستي و ديوانگي

عشق يعني با جهان بيگانگي

عشق يعني شب نخفتن تا سحر

عشق يعني سجده ها با چشم تر

عشق يعني سر به دار آويختن

عشق يعني اشك حسرت ريختن

عشق يعني سوختن و ساختن

عشق يعني زندگي را باختن

عشق يعني ديده بر در دوختن

عشق يعني در فراقش سوختن

عشق يعني انتظار و انتظار

عشق يعني هر چه بيني عكس يار

عشق يعني شاعري دل سوخته

عشق يعني آتشي افروخته

عشق يعني با گلي گفتن سخن

عشق يعني خون لاله بر چمن

عشق يعني يك تيمم يك نماز

عشق يعني عالمي راز و نياز

عشق يعني يك شقايق غرق خون

عشق يعني درد و محنت در درون

عشق يعني قطره و دريا شدن

عشق يعني همچو من شيدا شدن

عشق يعني قطعه شعر ناتمام

عشق يعني بهترين حسن ختام

                             ...........

                     

می گفت عاشقم , دوستش دارم و بدون او هيچم و برای او زنده هستم...

او رفت , تنها ماند... زندگی کرد و معشوق را فراموش کرد .

از او پرسيدم از عشق چه می دانی؟ برايم از عشق بگو...

گفت:عشق اتفاق است بايد بنشينی تا بيفتد

گفت:عشق آسودگيست,خيال است... خيالی خوش .

گفت:ماندن است ، فرو رفتن در خود است .

گفت:خواستن و تملک است, گرفتن است .

گفت: عشق سادست, همين جاست دم دست و دنيا پر شده از عشق های زودگذرعشق های سادهء اينجايی و عشق های نزديک و لحظه ای .

گفتم : تو عاشق نبودی و نيستی.....

گفتم :عشق يک ماجراست, ماجرايی که بايد آن را بسازی.

گفتم : عشق درد است درد تولدی نو، عشق تولد است به دست خويشتن.

گفتم : عشق رفتن است عبور است, نبودن است.

گفتم : عشق جستجوست, نرسيدن است, نداشتن و بخشيدن است.

گفتم : عشق درد است, دير است و سخت است.

گفتم : عشق زيستن است از نوعی ديگر...

به فکر فرو رفت و گفت عاشق نبوده ام...

گفتم عشق راز است ، راز بين من و توست ، بر ملا نمی شود و پايان نمی يابد ، مگر به مرگ...

کاش می شد ...

          بعضی چیز ها را بدون تجربه کردن آموخت .

کاش می شد نگاه ها را ترجمه کرد ...

         کاش می شد ؛

                  صورتک های خنده دار را برداشت

                                          و

                           همان گونه ای بود که واقعا هست ...

ولی جسارت نه تا به آنجایی که بیگانه ای را

             برای آنچه که واقعا هست ...

                                       محکوم کنند !!!

مجبوری آنگونه ای باشی که می خواهند .

              حتی طرز لباس پوشیدنت .

                           نگاهت ... رفتارت ... و زندگی ات ...

ولی بیگانه انگار چیز دیگر می خواهد .

                بیگانه ؛

                        بیگانه می ماند

             و همانگونه خواهد بود که خود می خواهد .

زیستنش گرچه مشقتی بیش نیست .

                                      گرچه هیچ نیست ...

ولی بیگانه آشناتر از هر آشنایی رنج را می شناسد .

تنها رفیقش ...

             تنها نفسی که تنهائیش را می پذیرد ...

                          خود تنهایی است .

او آشنای دور و نزدیک زندگی است !!!

                     

اشکهایم را پاک میکنم

 

در آخرین لحظه

 

به پاس سالهایی که در حسرت تو

 

بر گونه لغزید

 

شمع را خاموش خواهم کرد

 

که دیگر پروانه ات نیستم

 

به چشمانت بگو

 

در ویرانه های این عشق

 

دلی در انتظارت نیست....

 

               

             

بیشتر از انچه باور کنی قلبم را شکسته اند

ولی تو به من نه خیانت کردی

نه قلبم را شکستی

تو جگرم را آتش زدی

زبانم می گوید به امید روزی  که روزگارت تیره تر از پر کلاغ

تلخ تر از غروب وغمگین تر از دم جدایی باشد

اما دلم می گوید:

به امید روزی که آشیانت بالاتر از آشیانه عقاب

چشم انداز نگاهتزیباتر از بهشت و صد هزار پری  

کنیزت باشند

چگونه فراموشت کنم ...

تو را که از خرابه های هرزگی به قصرسپید عشق  

هدایتم کردی...

که عاشقی بی قرار و یاری باوفا برای خویش ساختی

تواهو بره ای شدی که دوستی

گرگ را پذیرفتی

و برای اشکهایش شانه هایت را

ارزانی داشتی

و با صداقت عاشقانه ات دلش را به درد آوردی

چگونه فراموشت کنم ...

تو را که سالها در خیالم سایه ات را می دیدم

و طپش قلبت را حس می کردم

و به جستجوی یافتنت

به درگاه پروردگارم دعا می کردم

که خدایا پس کی او را خواهم یافت

چگونه فراموشت کنم

تو را که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کرده ام

دیگر تمام اسم ها برایم غریبه اند و همه خاطرات مرده اند

دستم را به تومی دهم

 قلبم را به تو می دهم

فکرم را به تو می دهم

بازوانم را به تو می بخشم

و شانه هایم را که دیگر نپرس با من غریبه اند

و تمام لحظه ها تو را میخواهند و

برای عطر نفس هایت

دلتنگی می کنند

چگونه فراموشت کنم

تو را که قلم سبزم را به تو هدیه دادم

تا حتی نوشته هایت نیز

همرنگ نوشته هایم شوند

پیشترها سبز را نمی شناختم

یا بهتر بگویم ...

با سبز رفاقتی نداشتم

سبز را با تو شناختم ولی می خواهم که با یادت

همیشه سبز بنویسم

         

خواستم تنهاییم را با کسی قسمت کنم بین دوستان یک با وفا پیدا نشد

 خواستم فریادم تا آسمانها پر بکشد همراه فریادم یک هم صدا پیدا نشد

                                

 بــرو ولی یادت باشــــه این رســـــم عاشقـــــی نبود

بـــرو ولــی اینـــو بدون ســهم من از تو این نبـــــود

 برو ولـــــــی یادت نره چشــــــــــــام هنوز به راهــــته

دلــــو شکــــستی نازنین ، امـــــــــا دلم به یادته

 ! یادت میاد اون همـــــه حــــــرفای قشـــــنگ

 تو رفــــــتی و من موندم و یه دل دیوونه و تـــــنگ

             اشک

شبامون آه که چه تاريک و چه سرده

                                                 دلامون جای غم  لونه ی درده

تو رو بی من منو دور از تو گذاشته

                                            چی بگم با منو تو دنيا چه کرده

آسمون با منو تو قهره ديگه

                                         هر کدوم از ما تو يه شهره دگيه

تو دلم اين همه غم جا نمی گيره

                                          چی بجز غم داره اون داره اون دل که اسيره

گفتی از ياد ميره اين غمها يه روزی

                                               تو دلم ريشه دوونده ديگه ديره

آسمون با منو تو قهره ديگه

                                         هر کدوم از ما تو يه شهره دگيه

تو می گی نامه نوشتی نرسيده

                                            از تو يک خط يا نشون هيچکی نديده

منم امشب واسه تو نامه نوشتم

                                             اما اشکام همه رو نامه چکيده

                    

قسمت نشد ببینمت خدا نگهداری کنم فرست نشد بمونم از تو نگهداری کنم .

گفتم اگه ببینمت دل کندن سخت برام اگه یه وقت بگی نرو رفتن پراز درد برام

گفتم صداتو نشنوم ندیده از پیشت برم پشت سرم زاری نکن چه کار کنم مسافرم

من میروم ولی باز تو بدون همیشه یاد تو از خاطر من فراموش نمیشه

گل من خوب می دونی بی تو تک وتنهام عزیزم اگه تو نباشی میمیرم

نامه را تا تهش بخون گریه نکن طاقت بیار نامه را خط خطی نکن دو جمله هم دوم بیار باور نکن یه بی وفا نامه می زارمو میرم قسمت زندگیم اینه به کی بگم مسافرم

سهم من از تو دوری تو لحظه های بی کسی قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسیم

همیشه زنده میمونم با یاد تو ترانه هام منو ببخش اگه بازم اشکام چکید رو نامه ات

دیگه تمام شد فرصتم خاطره هام پیشت باشه  تمام خاطرات خوش خدا نگهدارت باشه

 

                                 

رفتم و زحمت بیگانگی از کوی تو بردم  
 آشنای تو دلم بود و به دست تو سپردم
 اشک دامان مرا گیرد و در پای من افتد
 که دل خون شده را هم ز چه همراه نبردم
 شرمم از اینه ی روی تو می اید اگر نه
 آتش آه به دل هست نگویی که فسردم

                           

                         د لی دارم که از تنگی در او جز غم نمی گنجد

غمی دارم ز دلتنگی که در عالم نمی گنجد

ناله را هرچند که می خواهم که پنهان بر کشم

سینه می گوید که من درد آمدم فریاد کن

 

ماندم در کوچه های بی کسی.سنگ قبرم را نمی ساد کسی.مردم خاکسترم را باد برد.بهترین یارم مرا از یاد برد

نامهربون

نگاهم میکنی اما به سردی

نه تنها من تو هم دریای دردی

مخواه از من گناهت را ببخشم

تو میدانی که با این دل چه کردی

برو نامهربون بیگانه با من

تو هر لحظه به رنگی در میایی

رها کن این دل دیوانه ام را

برو سیرم از این دیر آشنایی

اون چقدر ساده ازم برید و رفت

                                         وانمود کرد که من و ندید و رفت

همه گفتن اون ازت بی خبره

                                         به خدا گریه هامو شنید و رفت

کم کم حس کرد که براش تکراریم

                                         یه عروسک جدید خرید و رفت

 

قسم به

به عمری که به پایت ریخنم

به عشقی که نثارت کردم

به غروری که شکستم

به قلبی که شکستی

به منطقی که ازدست دادم

به حسی که تکه تکه شد

دیگر نمیتوانم عاشق شم 

امشب به یاد تک تک ِ شب ها دلم گرفت

 

در اضطراب کهنه ی غم ها ، دلم گرفت 

 

انگار بغض تازه ای از نو شکسته شد

 

در التهاب ِ خیس ِ ورق ها ، دلم گرفت !

 

از خواندن تمام خبر ها تنم بسوخت ...

 

از گفتن تمام غزل ها دلم گرفت ...

 

در انتظار تا که بگیرم خبر ز تو ...

 

در آتش ِ گرفته سراپا... دلم گرفت !

 

متروکه نیست خلوتِ سرد دلم ولی

 

از ارتباطِ مردم ِدنیا دلم گرفت !!

 

یک رد ِ پا که سهم ِ من از بی نشانی است!

 

از رد ِ خون که مانده به هر جا ، دلم گرفت

 

اینجا منم و خاطره هایی تمام تلخ

 

اقرار میکنم درآمدم از پا ... دلم گرفت ...

 

می خواستم ببوسمت از این دیار دور

 

می خواستم ببوسمت اما دلم گرفت

 

نه اینکه فکر کنی دل ، از تو کنده ام ! 

 

یا اینکه از محال ِ تمنا دلم گرفت ! 

 

از لحظه ای که هق هق ِ هر روزه ی مرا

 

بگذاشتی به روی دو لب ها ، دلم گرفت

 

از لحظه ای که هر دو نگاهم اسیر شد

 

در امتداد هیچ ِ قدم ها دلم گرفت

 

از لحظه ای که خیس شدم در خیال تو

 

آن دم که تنگ شدند نفس ها دلم گرفت

 

ازین که باز تو نیستی کنار من

 

ازین که باز خسته و تنها ... دلم گرفت

 

می خواهمت که بار  ِ دگر گرم تر ز پیش

 

می خواهمت ببوسمت اما دلم گرفت !

 

تکرار می کنم این سطرهای کهنه را ...

 

تکرار می کنم که خدایا !! دلم گرفت !!

 

 

هنوز فکر تو هستم بدون هیچ امید

                                              هنوز در پس شبها ندیده ام خورشید

هنوز شعله ی غم ها زبانه می گیرد

                                               ولی به بودن با تو نمی دهند نوید !

ببین که آرزوی لحظه ای تو را دیدن

                                              میان قطره ی اشک دو چشم من خشکید

هزار بار گذشتی ز عشق اما من

                                                 دمی به با تو رسیدن نکرده ام  تردید

گرفت بغض غریبی گلوی زخمی من

                                                   و بوی تند خزان در صدای من پیچید

به زیر سایه ی عشقت شروع شد پرواز

                                               ببین کنون تب عشقت مرا به خاک کشید

بهار سبز صدایت به دشت گونه ی من

                                              ترانه ای ز سکوت از هوای باران چید

                         

                              ولی هنوز غروب است پیش روی من

                              و آخرین ورق زندگی سفید سفید .....

اگه تنها و غریبی
اگه دلتنگی و خسته
دل دریاییتو حتی
اگه موج غم شکسته

غم و جا بذار تو ساحل
دلتو بزن به دریا
می شه دنیا مثه زندون
واسه آدمای تنها

نگاه کن یه مرد تنها
روی ماسه های ساحل
با سر انگشتای خسته ش
می کشه عکس دو تا دل

خدا می دونه که چشماش
چشمه ی اشک و دلش خون

می دونم قلب شکستت واسه اون که رفته تنگه
واسه آدمای عاشق همیشه دنیا قشنگه

نزارین آبی دریا بشه رنگ نا امیدی
شاید اون که رفته برگشت آخه فردا رو چه دیدی

 

                      

خدا حافظ اي آرام و قرار موقتِ من


خدا مي داند چقدر سخت است گفتنش


مثل عذابِ مردن


به دنبالت گريه نمي كنم مسافر من


خودت گفتي بچگي نكن به خاطر من


به بدرقه ات هم نمي آيم عزيز خسته


دلم از رفتنت بد جوري شكسته


تو نمي ماني روياهاي خوبم


اما من فقط به تو مي گويم


فقط براي تو مي خوانم


فقط براي تو مي نويسم


از رنجي كه مي برم


از دردي كه دارم


تو مي روي و مرا در غربتِ غمگين شب


براي چيدن ستاره اي، تنها مي گذاري


مي دانم


شايد تو دوست داري من مجنون شوم


آواره شوم


اما من زندگاني صحرايي نمي خواهم، نمي توانم


تو مي روي و يك بغض كال در گلو


جلوي آوازم را مي گيرد


نمي توانم تو را فرياد بزنم


گلبرگِ آخرين اميد در قلبم مي ميرد


تو مي روي و نمي داني انتظار چقدر سخت است


چقدر سخت است منتظر كسي باشي


كه هيچ وقت فكر آمدن نيست


مهمان عزيزي باشي


كه فانوس خانه اش روشن نيست


چقدر سخت است آدم را از آرزوهايش دور كنند


او را به مسير ناخواسته اي مجبور كنند


چقدر سخت است دست نوشته هايت را نخوانده خاك كنند


اسمت را از خاطره ها پاك كنند


چقدر سخت است كه به نام عشق فريبت دهند


با بي احتراميها بهانه دستِ رقيبت دهند


تو مي روي و نمي داني من به تو عادت كرده ام


اگر يك شب برايم لالايي نخواني در خود مي شكنم


نمي داني شكستن چقدر سخت است


آنكه نشكسته چقدر خوشبخت است


اگر مي خواهي من بشكنم


اگر مي خواهي از ماندن حرف نزنم


برو حرفي نيست


هميشه براي رفتن بهانه زياد است


آنچه مي ماند يك دنيا غصه و ياد است


يادت باشد براي آمدن هم بهانه اي هست


خواستي بيايي، چشم اتنظارت ديوانه اي هست


برو قبل از اينكه وجودم از هم بپاشد


شايد عشق تو جاي ديگر


پيش كسي بهتر باشد


برو اما فراموشم نكن


اين ديوانه خود را به خاطر بسپار


دنيا همين امروز و فردا نيست


مرا نكن همبازي روزگار


برو مگذار آن روزها يادت برود


قصه آشنايي ما


اندازه يك آه كوتاه و پژمرده شود


برو سعي نكن بفهمي چقدر دلواپس چشمهاي توام


چه كنم، دست خودم نيست


آخر هنوز هم عاشق دل بيوفاي توام


مي دانم دوستم نداشتي و نداري


مي دانم در آزارم سنگ تمام گذاشتي و مي گذاري


چه مي شود كرد


يادت باشد دلم را شكستي و سر بلند مي روي


آنجا ديگر دلي را نشكن و سربلند برگرد


برو اما من در امتداد هر بهانه، بهانه ات را مي گيرم


نمي دانم مهمان نوازي ات سر جايش هست يا نه


اما من كوچه به كوچه سراغ خانه ات را مي گيرم


برو اما به كسي نگو با من چه كردي


نمي خواهم ته دل بگويند چه نامردي


نگو ديوانه بود سرزنشت مي كنند


نگو حقش بود ظالمت مي كنند


نگو عشق ما از اول اشتباه بود


مي گويند رفيقش نيمه راه بود


نگو دست محبتش را رد كردي


مي گويند به خودت بد كردي


نگو زندگيش تباه شد


مي گويند براي تو گناه شد


نگو مرا براي بازي انتخاب كردي


مي گويند پلهاي پشت سرت را خراب كردي


نگو كارش گذشته از كار


مي گويند دعا زود مستجاب مي شود با حال زار


نگو نمي خواهمش آدم زياد است


مي گويند اين حرف آدمهاي بد نهاد است


نگو سكوت كرد هرچه تهمت شنيد


مي گويند شيطان را در چشمهاي تو ديد


نگو بيچاره بود و بيچاره ترش كردي


مي گويند نگاه در چشم ترش كردي؟


نگو زندگيش را گرفتم


نه به تو تقديم كردم هديه بود


نگو ناقابل بود


هرچه بود پيشكش دل بود

                             

اولين كسي كه عاشقش ميشي دلتو ميشكونه و ميره . دومين كسي رو كه مياي دوست داشته باشي

 

 و از تجربه قبلي استفاده كني دلتو بدتر ميشكنه و ميزاره ميره . بعدش ديگه هيچ چيز واست مهم

 

نيست و از اين به بعد ميشي اون آدمي كه هيچ وقت نبودي . ديگه دوست دارم واست رنگي

 

نداره .. و اگه يه آدم خوب باهات دوست بشه تو دلشو ميشكوني كه انتقام خودتو ازش بگيري و

 

اون ميره با يكي ديگه ...... اينطوريه كه دل همه آدما ميشکنه

 

 

تنهاترین........

تو پاک ترینی اما من پاک نیستم،


تو بزرگ ترینی اما من بزرگ نیستم،


تو مهربان ترینی اما من مهربان نیستم،


تو قدرتمندترینی اما من قدرتمند نیستم،


تو بخشنده ترینی اما من بخشنده نیستم،


کاش می توانستم مسافر تمام راه هایی باشم که مقصدشان تو می باشی.


اما بگذار دلم را به یک چیز خوش کنم


تو تنها ترینی و من نیز تنهایم.


که باز از یک نظر به تو می مانم


که تو تنها ترینی و من نیز...


تنهایم

 

امشب از تموم دنیا انگاری دلم گرفته

 

انگاری شیشه چشام ، گردو خاک  غم گرفته

 

                    دفترم پر شده امشب ، از ترانه های غمناک

 

                   خاطرت رفتن توس، من و این چشای غمناک 

 

 

هر چی واژه سیاهه ، ذهنم و احاطه کرده

 

کاشکی بودی و می دیدی لحظه هام بی تو چه سرده

 

بیا با مرهم نوازشت ، زخمای شب زدگیمو خوب کن

 

قد بکش از پس قله های نور ، با طلوعت این شبو مغلوب کن

 

امشب از هجوم گریه ، چشای من خیس خیسه

 

خودکار آبیم امشب داره ، مشکی می نویسه

 

می نویست دوباره ، امشب از نهایت من

 

نفس تو جون پناهه ، توی بهت این شب سرد

 

 اگه می شنوی صدامو ، با همین ترانه برگرد!

 

بیا و با مرهم نوازشت ، زخمای شب زدگیم و خوب کن

 

قد بکش از پس قله های نور ، با طلوعت این شبو مغلوب کن!

  

 

دلت آنگاه که میگیرد و در سرزمین قلبت کسی نیست که به فریاد ناله

 

 

های بی امان دل مهربانت گوش فرا دهد...


بی خود از خویش مشو   بی آنکه پنداری تو تنهایی  ناله های دل غمزده

 

ات را باران میشنود   و به خود میگود کاش میدانستی که صدای بهاری

 

قلبت دلم را نوازش میدهد ای نغمه بی مثال نسیم صبحگاهان...

 

با غم روح دریغا چه كنم؟


با دلی پر زتمنا چه كنم؟


با تمام همه زیباییها


درد امروز به فردا چه كنم؟


دفتر و شعر و قلم بی حاصل


با دل خون شقایق چه كنم؟


با صدای سخن عشق گویم


با نفسهای بریده چه كنم؟


به دلی همچو دل لیلی ها


من زخون دل مجنون چه كنم؟


تو به من اموزی ای دنیا


غم امروز به فردا چه كنم؟

                   

دلم گرفته........

چته اسمون دوباره


کم اوردي باز ستاره؟


اشک نريز اخماتو وا کن


بخدا فايده نداره


ميگن اشک اگه بريزي


سبکت ميکنه اما


اوني که گذاشته رفته


کي ما رو به ياد مياره


اينقدربارون ميريزي


به تو شک ميکنه مهتاب


که ديشب بوده تابستون


وليکن امشب بهاره


دلتو بزن به دريا


تا بشي تنهاي تنها


يا شايد خدا بخواد و


بکنه بهت اشاره


اگه اون يه کم دوست داشت


بي خداحافظي نميرفت


دعا کن خدا تلافي


سر قلبش در نياره


اگه بي وفا نبود که


واسه تو عزيز نمي شد


اوني که بشکنه اما


بمونه اون موقع ياره


اسمون ديگه تموم کن


گريه رو فقط دعا کن


که خداي اسمونا


هيچ روزي تنهاش نذاره

احساس می کنم چه بيهوده دل بسته ام
و

چه بيهوده به او می انديشم

به او که شايد هيچگاه ويژکی کلمات را در نگاهم نمی فهميد...

به او که بودن يا نبودنم برايش هيچ تفاوتی نداشت

آری ديروز نگاهت را دريافتم

هنگامی که به من می نگريستی

خستگی را در اوج نگاهت می ديدم

و

می ديدم که چگونه در انتظار وداع هستی

در حالی که من نمی توانستم حتی کلمه اش را بر زبان بياورم